Η αρθροπάθεια είναι μια εκφυλιστική αρθρική παθολογία, που συνοδεύεται από διεργασίες εκφυλισμού του χόνδρινου ιστού. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, η αρθρική κάψουλα, η συνδεσμική συσκευή, η αρθρική μεμβράνη και οι κοντινές δομές των οστών εμπλέκονται επίσης στην καταστροφική διαδικασία.
Επιπολασμός αρθρώσεων
Μεταξύ των ατόμων με αρθρώσεις, η πλειοψηφία είναι ηλικιωμένοι. Η νόσος μετά την ηλικία των 65 ετών δεν είναι μόνο η πιο συχνά διαγνωσθείσα αρθρική παθολογία, αλλά και η κύρια αιτία απώλειας της ικανότητας εργασίας με επακόλουθη αναπηρία. Επιπλέον, στα γηρατειά αρρωσταίνουν κυρίως το ωραίο φύλο, αλλά στους νέους η πλειονότητα αυτών που αρρωσταίνουν είναι άνδρες.
Η συχνότητα εμφάνισης της οστεοαρθρίτιδας ποικίλλει πολύ από χώρα σε χώρα. Δεν έχει καταστεί ακόμη δυνατό να καθοριστούν οι λόγοι για την ευρεία διασπορά των στατιστικών δεδομένων.
Αιτίες και παράγοντες κινδύνου
Η αρθροπάθεια είναι μια ασθένεια που μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής. Εάν δεν υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για την ανάπτυξη της παθολογίας, μιλούν για τον πρωτογενή τύπο. Εάν είναι δυνατό να εντοπιστούν τα αίτια της αρθροπάθειας, μιλούν για δευτερεύοντα τύπο.
Η δευτερογενής αρθροπάθεια μπορεί να προκληθεί από τους ακόλουθους αρνητικούς παράγοντες:
- τραυματισμός αρθρώσεων ποικίλης φύσης (συχνές πτώσεις, διαστρέμματα, μώλωπες).
- χρόνια συγγενής δυσπλασία ιστού.
- παθολογικές αλλαγές στις μεταβολικές διεργασίες.
- διάφορες αυτοάνοσες παθολογίες.
- φλεγμονώδεις διεργασίες μη ειδικής φύσης στην περιοχή της άρθρωσης.
- ορισμένες παθολογίες του ενδοκρινικού συστήματος.
- διεργασίες εκφυλιστικού-δυστροφικού τύπου που συμβαίνουν χρόνια.
- διάφορες ασθένειες που συνοδεύονται από υπερβολική κινητικότητα των αρθρώσεων σε συνδυασμό με αδύναμο συνδεσμικό όργανο.
- παρουσία αιμορροφιλίας?
- φλεγμονώδεις διεργασίες συγκεκριμένου τύπου.
Εκτός από τις άμεσες αιτίες που οδηγούν στην ανάπτυξη της αρθροπάθειας, υπάρχουν και προδιαθεσικοί παράγοντες που δεν προκαλούν οι ίδιοι τη νόσο, αλλά μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξής της.
Αυτά περιλαμβάνουν:
- ηλικία άνω των 55 ετών·
- η παρουσία υπερβολικού βάρους, λόγω του οποίου αυξάνεται το φορτίο στις αρθρώσεις.
- υπερβολικό φορτίο σε οποιαδήποτε άρθρωση ή ομάδα λόγω ακατάλληλης αθλητικής προπόνησης, συγκεκριμένης εργασίας που απαιτεί μακρά παραμονή σε μια θέση.
- ιστορικό χειρουργικών επεμβάσεων στις αρθρώσεις.
- κληρονομικότητα;
- ορμονικές αλλαγές στο γυναικείο σώμα κατά την μετεμμηνόπαυση.
- συνεχής υποθερμία?
- παθολογίες της σπονδυλικής στήλης που δεν αντιμετωπίζονται.
- ανεπαρκής πρόσληψη ωφέλιμων μικρο- και μακροστοιχείων από τα τρόφιμα.
Μηχανισμός ανάπτυξης
Ο μηχανισμός ανάπτυξης της αρθροπάθειας είναι αρκετά γνωστός. Ο χόνδρος που εξασφαλίζει τη φυσιολογική επαφή μεταξύ δύο οστών είναι ομαλός στη φύση του, χωρίς εξογκώματα ή τραχύτητα, κάτι που βοηθά στη διατήρηση της φυσιολογικής κίνησης στις αρθρώσεις. Όταν εμφανιστεί η ασθένεια, η δομή του χόνδρου αλλάζει, γίνεται τραχύς και εμφανίζονται ελαττώματα σε αυτόν, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα της φυσικής ολίσθησης.
Λόγω της επίκτητης ανομοιομορφίας, ο χόνδρος τραυματίζεται σταδιακά, σε ορισμένα σημεία αρχίζει να ασβεστοποιείται και σε άλλα αρχίζει να οστεοποιείται. Σε αυτή την περίπτωση, είναι δυνατό να διαχωριστούν μικρά σωματίδια που καταλήγουν στο υγρό της άρθρωσης και μπορεί να τραυματίσουν τους περιβάλλοντες ιστούς.
Καθώς η παθολογία επιδεινώνεται, η άρθρωση μπορεί να περάσει σε κατάσταση χρόνιου υπεξάρθρημα, γεγονός που θα επηρεάσει σημαντικά την κινητική της λειτουργία.
Πτυχία
Οι γιατροί χωρίζουν την αρθροπάθεια σε τρεις βασικούς βαθμούς:
- Πτυχίο. Χαρακτηρίζεται από την απουσία σαφούς κλινικής εικόνας. Ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει σπάνια παράπονα πόνου στην πάσχουσα άρθρωση, αλλά γενικά δεν συμβουλεύεται γιατρό. Σε αυτή την περίπτωση, παρατηρούνται αλλαγές στη συνδεσμική-μυϊκή συσκευή και το αρθρικό υγρό, αλλά δεν υπάρχουν ακόμη ορατές παραμορφώσεις.
- II βαθμού. Τα συμπτώματα της αρθροπάθειας γίνονται πιο έντονα. Ο πόνος χαρακτηρίζεται ως ανεκτός, αλλά εμφανίζεται τακτικά. Ο ασθενής συμβουλεύεται γιατρό γιατί διαπιστώνει μείωση της ποιότητας ζωής. Ένας χαρακτηριστικός ήχος τσακίσματος μπορεί να ακουστεί στην προσβεβλημένη άρθρωση. Παρατηρούνται αλλαγές σε κοντινές μυϊκές δομές, καθώς διαταράσσεται η αγωγιμότητα των νεύρων.
- III βαθμού. Χαρακτηρίζεται από έντονα συμπτώματα. Ο αρθρικός χόνδρος είναι πολύ λεπτός και σε αυτόν μπορεί να βρεθούν κύστεις, εστίες ασβεστοποίησης ή οστεοποίησης. Η συνδεσμική συσκευή γίνεται μικρότερη, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένη κινητικότητα στην πληγείσα περιοχή, η οποία συνοδεύεται από περιορισμό λόγω έντονης φλεγμονώδους διαδικασίας. Ο μεταβολισμός των γύρω ιστών υποφέρει, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μυϊκή δυστροφία.
Σε κάθε περίπτωση, ο ασθενής θα χρειαστεί διευκρίνιση της διάγνωσης από τον θεράποντα ιατρό. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της πορείας της νόσου, η οποία χαρακτηρίζεται από στάδια ύφεσης και έξαρσης, που αντικαθιστούν εναλλάξ το ένα το άλλο.
Πόνος λόγω ασθένειας
Ο πόνος που οφείλεται στην αρθροπάθεια είναι το πιο συχνό παράπονο με το οποίο οι ασθενείς συμβουλεύονται γιατρό. Χαρακτηριστικό τους χαρακτηριστικό είναι η σύνδεσή τους με την ώρα της ημέρας, τον καιρό και τη φυσική δραστηριότητα.
Στους περισσότερους ασθενείς, ο πόνος επιδεινώνεται κατά το περπάτημα, το τρέξιμο ή άλλου είδους σωματική δραστηριότητα που στοχεύει στην προσβεβλημένη άρθρωση. Μόλις σταματήσει το φορτίο, ο πόνος σταδιακά υποχωρεί. Η ανάπτυξή τους εξηγείται από το γεγονός ότι ο χόνδρος δεν είναι πλέον σε θέση να εκτελέσει τις λειτουργίες απορρόφησης κραδασμών.
Τη νύχτα, η δυσφορία εμφανίζεται συχνότερα ως αποτέλεσμα της στασιμότητας του αίματος στις φλέβες. Ένας άλλος λόγος είναι η αύξηση της ενδοοστικής πίεσης κατά την περίοδο αυτή.
Ένα από τα βασικά διαγνωστικά κριτήρια είναι η παρουσία των λεγόμενων πόνων έναρξης, που ενοχλούν τον ασθενή τη στιγμή που μόλις έχει αρχίσει την ενεργό κίνηση. Ο αρχικός πόνος συνήθως υποχωρεί εάν συνεχιστεί η σωματική δραστηριότητα. Η εμφάνισή τους εξηγείται από την παρουσία αρθρικών εναποθέσεων (detritus), που ερεθίζουν τις νευρικές απολήξεις. Μόλις αυτές οι εναποθέσεις απομακρυνθούν από τα νεύρα, ο πόνος εξαφανίζεται.
Συμπτώματα
Εκτός από τον πόνο, οι γιατροί εντοπίζουν και άλλα σημάδια αρθροπάθειας, τα οποία μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία παθολογίας.
Αυτά περιλαμβάνουν:
- Η εμφάνιση πόνου και τσακίσματος ήχου. Οι πόνοι εμφανίζονται κυρίως εάν ένα άτομο έχει υποφέρει από υποθερμία. Στην αρχή, το τσούξιμο θα είναι μόλις αντιληπτό από το αυτί, αλλά καθώς η ασθένεια εξελίσσεται χωρίς θεραπεία, θα γίνεται ακουστό στους ανθρώπους γύρω σας.
- Μειωμένη ικανότητα κίνησης. Στο αρχικό στάδιο ανάπτυξης της παθολογίας, δεν υπάρχει μείωση της κινητικότητας. Ωστόσο, όσο περισσότερο η ασθένεια παραμένει χωρίς θεραπεία, τόσο πιο σοβαρός γίνεται ο περιορισμός των κινήσεων στην άρθρωση. Αυτό εξηγείται από τη στένωση του χώρου της άρθρωσης και τον σπασμό των κοντινών μυϊκών δομών.
- Παραμόρφωση της άρθρωσης. Είναι χαρακτηριστικό του όψιμου σταδίου της αρθροπάθειας, αλλά αποτελεί και σημαντικό δείκτη της πορείας της νόσου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι ήδη πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί η ασθένεια.
Ποιος γιατρός αντιμετωπίζει την αρθροπάθεια;
Ποιος θεραπεύει την αρθροπάθεια; Στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία πραγματοποιείται από πολλούς ειδικούς ταυτόχρονα. Πρώτα απ 'όλα, εμπλέκεται ένας αρθρολόγος - ειδικός στις αρθρώσεις. Επιπλέον, ο ασθενής θα πρέπει επίσης να επισκεφθεί έναν ορθοπεδικό. Εάν η ασθένεια είναι συνέπεια μιας φλεγμονώδους διαδικασίας, τότε συνιστάται επίσης να επισκεφθείτε έναν ρευματολόγο.
Εάν είναι απαραίτητο, άλλοι ειδικοί μπορεί να εμπλακούν κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας. Τις περισσότερες φορές πρέπει να καταφύγετε στις υπηρεσίες τραυματιολόγων, φυσιοθεραπευτών, θεραπευτών μασάζ και χειρουργών.
Διαγνωστικά
Η θεραπεία της αρθρώσεως της άρθρωσης ξεκινά μόνο αφού επιβεβαιωθεί η διάγνωση και διαπιστωθεί ο βαθμός της παθολογίας. Πρώτα απ 'όλα, ο γιατρός παίρνει συνέντευξη από τον ασθενή λεπτομερώς και κάνει μια εξέταση. Η παρουσία χαρακτηριστικών παραπόνων και παραμορφώσεων υποδηλώνει ότι η ασθένεια υπάρχει.
Ένας υποχρεωτικός τρόπος επιβεβαίωσης της διάγνωσης είναι η ακτινογραφία της προσβεβλημένης άρθρωσης. Εάν η ασθένεια έχει επηρεάσει το γόνατο, τότε λαμβάνεται μια εικόνα του γόνατος. εάν η παθολογία εντοπιστεί στο χέρι, τότε τα σημάδια της νόσου με ακτίνες Χ αναζητούνται ειδικά εκεί.
Η διάγνωση με χρήση ακτινογραφίας δεν παρέχει πάντα επαρκή αποτελέσματα για τη διάγνωση του ασθενούς. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να σταλεί για μαγνητική τομογραφία (αυτό θα επιτρέψει την αξιολόγηση της κατάστασης των μαλακών ιστών και τη συμμετοχή τους στην παθολογική διαδικασία) ή CT (αυτό θα επιτρέψει την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την κατάσταση των δομών των οστών και του χόνδρου, τη συμμετοχή κοντινών ανατομικών σχηματισμών στην παθολογική διαδικασία).
Θεραπεία
Πώς αντιμετωπίζεται η αρθροπάθεια των αρθρώσεων; Η επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής τεχνικής εξαρτάται από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και το στάδιο της νόσου.
Ο γιατρός επιλέγει το θεραπευτικό σχήμα αφού αξιολογήσει τη γενική κατάσταση του ασθενούς και την πορεία της νόσου. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο συντηρητικές όσο και χειρουργικές μέθοδοι θεραπείας.
Φαρμακευτική αγωγή
Πώς να αντιμετωπίσετε την ασθένεια εάν είναι προτιμότερο να μην υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση, αλλά να χρησιμοποιήσετε φάρμακα;
Η συντηρητική θεραπεία είναι κατάλληλη για ασθενείς μόνο σε πρώιμο στάδιο σχηματισμού παθολογίας και θα περιλαμβάνει τη χρήση τριών κύριων ομάδων φαρμάκων:
- γλυκοκορτικοστεροειδή– τα ορμονικά φάρμακα που ανακουφίζουν αποτελεσματικά τη φλεγμονώδη διαδικασία κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης εγχέονται στην κοιλότητα της άρθρωσης.
- μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, που χρησιμοποιούνται κυρίως ως ενέσεις και εγχέονται σε μύες κοντά στην άρθρωση ή απευθείας σε φλέβα. Αλλά οι γιατροί μπορούν επίσης να συστήσουν δισκία, αν και αυτή η επιλογή για τη λήψη ΜΣΑΦ είναι ανεπιθύμητη λόγω της αρνητικής επίδρασης στη γαστρεντερική οδό.
- χονδροπροστατευτικά – τα φάρμακα αυτής της ομάδας μπορούν να μειώσουν τις διαδικασίες καταστροφής του χόνδρινου ιστού και να ενισχύσουν την αναγέννηση. είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στα αρχικά στάδια του σχηματισμού της νόσου.
Χειρουργική
Πώς να θεραπεύσετε την αρθροπάθεια εάν η ασθένεια έχει ήδη πάει πολύ μακριά; Σε αυτή την περίπτωση, η συντηρητική θεραπεία θα είναι αναποτελεσματική και οι γιατροί μπορούν να συστήσουν μόνο χειρουργική επέμβαση στον ασθενή.
Σήμερα, στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται ενδοπροσθετική. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η πραγματική άρθρωση αντικαθίσταται με μια πρόθεση που έχει όλες τις λειτουργίες μιας υγιούς άρθρωσης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις παρέχονται επιλογές παρηγορητικής θεραπείας, κύριος στόχος των οποίων είναι η μείωση του φορτίου στις αρθρικές επιφάνειες.
Άσκηση
Στα αρχικά στάδια της νόσου, αντιμετωπίζεται όχι μόνο με φάρμακα, αλλά και με φυσικοθεραπεία. Η σωματική άσκηση είναι ένα σημαντικό στάδιο θεραπείας, το οποίο βοηθά στη διατήρηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και μειώνει την πιθανότητα περαιτέρω εξέλιξης της νόσου.
Ανάλογα με τη σοβαρότητα της παθολογίας και τα μεμονωμένα χαρακτηριστικά του ασθενούς, το σύνολο των ασκήσεων επιλέγεται ξεχωριστά. Ο γιατρός πρέπει να λάβει υπόψη τον εντοπισμό της αρθρώσεως, η οποία επιτρέπει την αποτελεσματικότερη θεραπεία του προσβεβλημένου ιστού.
Δεν συνιστάται η αυτο-μελέτη χωρίς ιατρική επίβλεψη, ειδικά στο αρχικό στάδιο. Οι ασκήσεις πρέπει να επιλέγονται έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ομαλές, χωρίς απότομες κινήσεις.
Τα μαθήματα θεραπείας άσκησης είναι αποτελεσματικά μόνο εάν ο ασθενής αφιερώνει λίγο χρόνο στην εκτέλεση του συνιστώμενου συμπλέγματος κάθε μέρα.
Παραδοσιακές μέθοδοι
Πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από αρθρώσεις αρνούνται να χρησιμοποιήσουν φάρμακα ή να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση μέχρι το τέλος. Στην περίπτωση αυτή, τα εναλλακτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο των φαρμάκων.
Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα φυτά στη θεραπεία είναι:
- Kalanchoe;
- τζίντζερ;
- χρένο;
- φύλλο δάφνης?
- σκόρδο;
- κανέλα;
- αλογοουρά και άλλα.
Χρησιμοποιούνται με τη μορφή βαμμάτων, αφεψημάτων και καταπλασμάτων στην πάσχουσα περιοχή. Είναι σημαντικό να έχετε κατά νου ότι η πλήρης θεραπεία της νόσου χρησιμοποιώντας μόνο συνταγές στο σπίτι είναι αδύνατη. Είναι καλύτερο εάν η παραδοσιακή θεραπεία συνδυάζεται με την παραδοσιακή ιατρική.
Πρόληψη
Τι να κάνετε για να μειώσετε την πιθανότητα εμφάνισης αρθροπάθειας σε μεγάλη ηλικία; Απλά προληπτικά μέτρα είναι διαθέσιμα σε οποιονδήποτε.
Συνιστάται:
- καθημερινή μέτρια σωματική δραστηριότητα: περπάτημα, ποδήλατο, εκτέλεση απλών σετ ασκήσεων ως άσκηση κ.λπ.
- τήρηση των βασικών αρχών μιας υγιεινής διατροφής: τρώτε συχνά, αλλά σιγά σιγά, αποφεύγετε το γρήγορο φαγητό, την υπερκατανάλωση τροφής, τα βαριά και λιπαρά τρόφιμα, την κατανάλωση πολλών μπαχαρικών.
- έλεγχος βάρους: η αύξηση βάρους οδηγεί σε αυξημένη πίεση στις αρθρώσεις, η οποία μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη αρθροπάθειας.
- έγκαιρη θεραπεία χρόνιων ασθενειών που οδηγούν σε μεταβολικές διαταραχές.
- τη χρήση συμπλεγμάτων βιταμινών-μετάλλων εάν η ποσότητα των θρεπτικών συστατικών που παρέχεται από τα τρόφιμα θεωρείται ανεπαρκής.
Η διαφορά μεταξύ αρθρίτιδας και αρθρίτιδας
Πολλοί άνθρωποι, λόγω της ομοιότητας στον ήχο, μπερδεύουν την αρθρίτιδα και την αρθροπάθεια. Ωστόσο, πρόκειται για εντελώς διαφορετικές ασθένειες.
Αρθρίτιδα δεν ονομάζεται δυστροφία και εκφυλισμός στους ιστούς των αρθρώσεων, αλλά κάθε φλεγμονώδης αντίδραση που μπορεί να αναπτυχθεί στην κοιλότητα της άρθρωσης, ανεξάρτητα από την αιτία της. Η φλεγμονή επηρεάζει συχνότερα όχι μόνο την άρθρωση, αλλά και τους μύες που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτήν, τα οστά και τις συνδεσμικές δομές. Ο πόνος στην αρθρίτιδα δεν σχετίζεται με τη σωματική δραστηριότητα. μπορεί να ενοχλήσει τον ασθενή ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας και δεν υπάρχει καθόλου τσούξιμο στις αρθρώσεις.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να διακριθεί ανεξάρτητα η αρθρίτιδα από την αρθροπάθεια, καθώς το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος και οι ασθενείς σπάνια έχουν μια ιδέα για τα χαρακτηριστικά της σε κάθε παθολογία.
Είναι καλύτερο να αναθέσετε τη δημιουργία ακριβούς διάγνωσης στον θεράποντα ιατρό, ώστε να μην κάνετε λάθος με την επακόλουθη θεραπεία και πρόληψη της νόσου.
Η αρθροπάθεια είναι μια σοβαρή παθολογία που μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία εάν ο ασθενής δεν συμβουλευτεί έγκαιρα γιατρό. Στα πρώτα σημάδια της ασθένειας, συνιστάται να επικοινωνήσετε με έναν ειδικό ώστε να επιβεβαιώσει τη διάγνωση και να επιλέξει την βέλτιστη θεραπεία.
Εάν καταφέρετε να κολλήσετε τη νόσο σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, πιθανότατα θα μπορείτε να το κάνετε ακόμη και χωρίς χειρουργική επέμβαση, περιοριζόμενοι μόνο στη συντηρητική θεραπεία.